fotoluyorum

Düşünceler beynimin koridorlarında kaybolup gidiyor.
Kısık bir ışık altından geçtiklerinde, yakalıyorum onları.
Beynimin içinde saklambaç oynuyor düşünceler.
Nereye saklandıklarını, düşünemiyorum...

Ne yazmalı şimdi. Öyle bir tuşlamalı ki klavyeyi
öyle manalı bir yazı çıksın. Ya da mana aramaksızın,
içimden gelenler, bir nehir gibi aksın...

Ne yazmalı ki şimdi...
Yazmış olmak için değil, ama birinin ağzından
cımbızla laf alır gibi, ayıklamalı tüm düşünceleri.
Öyle anlatıldığı gibi kolay bir iş değil bu.

Yaz içinden geldiği gibi...
Yaz ama ne yaz... hangi birisini yaz...
Deniz kenarlarına olan hasretliğimi mi,
insanların vurdumduymaz tavırlarını mı..
Düşmemek için direnen, kurumuş bir yaprak
olduğumuzdan mı bahsetmeliyim.
ya da en büyük zenginliğimiz, çocukluğumuzmuş mu demeliyim....

Öyle çok şey anlatmak isteyip de,
hiç birini toparlayamamak ve yazamamak...

Şimdi kendi beynimin koridorlarında kaybolmuş gibiyim.
Bir konuya odaklanmaya çalışırken, diğer konu atağa geçiyor.
Düşüncelerimi yakalıyorum, gölgelerinden,
düşüncelerim, düşündükçe çok komik geliyor...